لوزالمعده ی مصنوعی جدید ممکن است زندگی افراد دیابتی را متحول کند

 28فوریه 2020 - برای بسیاری از افرادی که با دیابت نوع 1 زندگی می کنند، روزهای ناامید کننده ی تلاش برای حفظ پایدار قند خون به پایان خواهد رسید. تیمی از محققان دانشکده پزشکی دانشگاه مک گیل در تلاش هستند تا لوزالمعده مصنوعی را برای به حداقل رساندن نوسانات قند خون- که باعث کاهش کیفیت زندگی می شود و به عوارض درمانی طولانی مدت می انجامد-، بهینه نمایند.

ایجاد پمپ های انسولین هوشمند

پمپ های انسولین بیش از 30 سال است که در دسترس بیماران دیابتی قرار گرفته اند. با استفاده از این دستگاه های قابل حمل، افراد مبتلا به دیابت بطور دستی میزان انسولین آزاد شده به جریان خون خود را تنظیم می کنند.

در حالی که اکثریت این افراد از تست انگشتی قند خون به منظور تعیین مقدار مناسب انسولین خود استفاده می کنند، تعداد فزاینده ای از این افراد از یک سنسور خودکار قند خون استفاده می کنند. با این حال، حتی با استفاده از سنسور اتوماتیک، این افراد کمتر از 50 درصد از زمانها به هدف قند خون خود دست می یابند.

در نتیجه، آنها بیشتر وقت خود را در وضعیتی هایپرگلایسمی بسر می برد، که منجر به سردرد و ضعف می شود، و یا در وضعیت هیپوگلیسمی بسر می برند که باعث سرگیجه، گیجی و مشکل در صحبت کردن، می گردد.

دکتر احمد حیدر، که دوره ی PhDخود را درمک گیل، همزمان با عرضه ی تجاری سنسور خودکار گلوکز آغاز کرده بود، گفت: این بهترین رویداد زندگی من بود، زیرا سنسور خودکار باعث گردید که سیستم پانکراس مصنوعی ابداع شود.

دکتر حیدر با تکیه بر پیشینه ی خود در مهندسی کنترل، الگوریتمی را ابداع کرده است که به پمپ انسولین می گوید که چه مقدار انسولین را بر اساس خوانش سنسور، به بدن کاربر تحویل دهد. وی سپس با سه پزشک از دانشکده ی پزشکی مک گیل: دکتر لورنت لگولت، دکتر مایکل تسوكاس و دکتر جین فرانکوئیس ییل، آزمایشگاه ه پانكراس مصنوعی مک گیل را راه اندازی نمودند. تیم آنها از 12 پژوهشگر تمام وقت و 45 محقق پاره وقت، به تنها گروهی در کانادا تبدیل شده است که سیستم های پانکراس مصنوعی را می سارند.

پیشرفت سیستم های پانکراس مصنوعی می تواند کیفیت زندگی بیماران را بهبود بخشد

مطالعه ای که اخیراً توسط محققان آزمایشگاه پانکراس مصنوعی مک گیل در Diabetes Care منتشر شده است، نشان دهنده ی دستیابی به موفقیتی است که درک آنچه را که یک سیستم لوزالمعده ی مصنوعی را مؤثر می سازد، میسر کرده است.

این گروه با بودجه ی بنیاد تحقیقات دیابت نوجوانان، آزمایشی را انجام دادند تا علاوه بر انسولین، هورمون دومی بنام pramlintide، را نیز به بدن بیمار تحویل دهند، به این امید که ترکیب دو هورمون بر انسولین به تنهایی، برتری داشته باشد.

در پایان، این مطالعه نشان داد که ترکیبی از این دو دارو درصد زمانی را که سطح قند خون فرد در محدوده هدف باقی می ماند، به میزان قابل توجهی بهبود می بخشد. پراملینتید با کاهش سرعت جذب وعده ی غذایی، به انسولین زمان بیشتری برای کار می دهد.

دکتر احمد حیدر گفت: من از نتایج متعجب شدم، من انتظار نداشتم که این آزمایش با چنین موفقیتی همراه باشد. بیمارانی که انسولین و پراملینتید را در طول این مطالعه دریافت کرده بودند، میزان رضایت بالایی از رژیم درمانی جدید خود داشتند. با بهبود کنترل قند خون آنها، می توانیم کیفیت زندگی آنها را تا حد زیادی بهبود بخشیم.

برای آزمایشگاه پانکراس مصنوعیMcGill ، مرز بعدی ایجاد پانکراس مصنوعی کاملاً خودکار است که دیگر نیاز به وارد کردن دستی اعداد کربوهیدرات و فعال کردن پمپ انسولین در وعده های غذایی نداشته باشد.

دکتر حیدر می گوید: وقتی ما این فناوری نسل دوم را توسعه دهیم، جامعه ی بیماران استقبال زیادی از آن خواهند کرد. من نسبت به آنچه در پیش روی بیماران است خوش بین هستم. ما در حال تلاش برای ایجاد تأثیراتی هستیم که بسیار فراتر از آزمایشگاه ما باشد.

منبع:

Diabetes Care. doi.org/10.2337/dc19-1922.

https://www.news-medical.net/news/20200228/New-artificial-pancreas-may-provide-life-changing-support-to-diabetic-people.aspx